Κυριακή, 8 Ιουνίου 2008

Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα


Έχω μια πολύ κακιά συνήθεια... Δεν διαβάζω λογοτεχνικά βιβλία. Δηλαδή διαβάζω αλλά όχι τόσο όσο θα θελα. Καμιά φορά ξεκινάω με ενθουσιασμό να διαβάσω κάτι και μετά από λιγο καιρό τα παρατάω ακόμα και αν μου άρεσε αρχικά το βιβλίο. Δεν έχω καθόλου υπομονη και στεναχωριέμαι που υστερώ σε αυτό το τομέα.
Η μεγάλη μου αδερφή είναι τρομερή βιβλιοφάγος, μέχρι κάποια ηλικία είχε διαβάσει αμέτρητα βιβλία... Να φανταστείτε οι γονείς μου είχαν φτάσει σε σημείο να της απαγορεύουν να διαβάζει βιβλία γιατί φοβόντουσαν ότι παραμελεί τα σχολικά της καθήκοντα. Από την άλλη,εμένα η φιλόλογος μητέρα μου με παρότρυνε να διαβάζω εφημερίδες και λογοτεχνικά για να βελτιωθώ στην Έκθεση. Η ανάγνωση ενός άρθρου ήταν κατά κάποιο τρόπο-και ακόμα είναι για να λέμε την αλήθεια ένα μικρό βασανιστήριο..Αλλά με την παράνοια των γονιών μου(που δυστυχώς κληρονόμησα) θα ασχοληθώ σε άλλο post...
Εκείνο, που ήθελα αρχικά να πω και ξέφυγα με την πολυλογία μου, ήταν ότι ένα απο τα λίγα βιβλία που κυριολεκτικά με συνεπήραν ήταν "Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα" της 'Αλκης Ζέη . Θυμάμαι διάβασα το μισο σε ένα απόγευμα και το υπόλοιπο μισό το επόμενο πρωί. Αλλά ακόμη και τώρα κάθομαι άνετα και το ξαναδιαβάζω. Και η αφορμή να το διαβάσω ήταν η αδερφή μου. Η οποία είχε την μοναδική ικανότητα να μετατρέπει την αγγαρεία του διαβάσματος σε ευχάριστη ασχολία! Απλά μου έκανε μια ενδιαφέρουσα περιγραφή του κάθε βιβλίου και μου έδινε το ερέθισμα να το διαβάσω. Έτσι ανακάλυψα το "καπλάνι της βιτρίνας", τα βιβλία της Ζωρζ Σαρρή, το "τρίτο στεφάνι" του Ταχτσή, την "Αστραδενή", τον "πόλεμό της Αντιγόνης", τα βιβλία της Βούλας Μάστορη αλλά και σε πιο μίκρη ηλικία την Πίπη Φακιδομύτη και τον Δημήτρη Ινκιοφ. Αυτά και πολλά άλλα που τώρα τα έχω ξεχάσει....
Αυτό που δεν έχω ξεχάσει είναι η ευχαρίστηση του να κάθομαι καλοκαίρι στην κουζίνα με ένα μπολ κεράσια και κορόμηλα και να βυθίζομαι σε ένα βιβλίο αφού βέβαια πρώτα μου το είχε προτείνει η Σοφία. Και την ευχαριστώ βαθύτατα για αυτό....

3 σχόλια:

Amεliε * Dήmηtρa είπε...

Πολύ ωραίο βιβλίο αν και όταν το διάβαζα, δεν πολυκαταλάβαινα.

Η αφήγησή σου είναι πολύ ωραία. Ειδικά η εικόνα στην κουζίνα με τα φρούτα και το βιβλίο! Φοβερή!!

Καλώς σε βρήκα κι ευχαριστώ για τη συνέχιση της ιστορίας στο ιστολόγιό μου

Spyros Vlahos είπε...

Σε πληροφορώ ότι ο Ταχτσής είχε τον ίδιο ακριβώς θάνατο με τον "παίδαρο" το Σεργιανόπουλο. Ούτε κουβέντα, όμως, στην τηλεόραση ενώ ο "παίδαρος" θα είναι για κανα-δυο μήνες ακόμα.
Σου λέει τίποτα για την κατάντια της Ελλάδας;

Lela είπε...

Η αλήθεια είναι ότι αν ο ταχτσ'ης ζούσε στην εποχή μας είμαι σίγουρη ότι θα σόκαρε πολύ τα media. Γιατί πέρα από την ομοφυλοφιλία κυκλοφορούσαν και φήμες για την ροπή τους προς την παρενδυσία και τις "μάχες" του με τους τραβεστί... Ο βιασμός της προσωπικής ζωής του μακαρίτη του Σεργιανόπουλου με αηδιάζει. Πόσο μάλλον από ηθικοφανής δημοσιογράφους που αμφιβάλλω αν έχουν σπουδάσει καν το αντικείμενο. Είναι απλά τραγικό να διασύρεται ένας νεκρός πόσο μάλλον κάποιος που δεν έδωσε δικαίωμα όλο το καιρόπου ζούσε( με εξαίρεση τη σύλληψη του για τα ναρκωτικά). Επιτέλους ας ασχοληθούμε με ουσιαστικά προβλήματα και όχι με τις σεξουαλικές προτιμήσεις του γείτονα...