Τρίτη, 29 Ιουλίου 2008

Αμάν πια!


Γύρισα από τέλειο σαββατοκύριακο στην Χαλκιδική. Το σπίτι θέλει καθάρισμα, πρέπει να βάλω πλυντήριο τα άπλυτα, έχω ακόμα πονοκέφαλο και χάλια στομάχι από το junk food, άρχισα να αγχώνομαι γιατί τώρα που ορκίστηκα πρέπει να δουλέψω αλλά δεν ξέρω που και πως και ο πονοκέφαλος (κατάλοιπο της προηγούμενης βδομάδας) γίνεται χειρότερος... Δηλαδή όταν μεγαλώνεις η ζωή σου είναι έτσι? πονοκέφαλος, κόμπος στο στομάχι και μια μόνιμη βιασύνη? Ν α μου λείπει...
όλα ξεκίνησαν πριν κανένα μήνα. Στις αρχές του Ιούλη έδινα Παθολογία-τελευταίο μάθημα. νομίζω ότι το να διαβάσεις τους 2 γιγάντιους τόμους είναι το πρώτο και δυστυχώς όχι το τελευταίο Crash-test για τους φοιτητές Ιατρικής.
Αρχικά πρέπει να ξεπεράσεις το σοκ της υπερπληροφόρησης. Στη συνέχεια βιώνεις διάφορα ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα που σύντομα συνοψίζονται στα εξής:
-Αρχικά νιώθεις ενθουσιασμένη που αποκτάς τόσες γνώσεις και τελικά καλά έκανες που επέλεξε την Ιατρική και ότι είναι μια επιστήμη που ποτέ δε θα σε απογοητεύσει μπλα μπλα μπλα
-στη συνέχεια νιώθεις αγχωμένη για το πότε θα προλάβεις να "βγάλεις" την ύλη, να μάθεις τα βασικά αλλά να έχεις και μια ιδέα για τις πιο σπάνιες παθήσεις
-Έπειτα έρχεται ο ΦΟΒΟΣ. Τι θα γίνει αν κοπώ? όλοι οι γνωστοί μου παίρνουν πτυχίο, δεν θα αντέξω να διαβάσω όλα αυτά πάλι από την αρχή, γαμτ θα προλάβω να κάνω επανάληψη?
-όταν τελικά αρχίσεις την επανάληψη νιώθεις απλά ηλίθια... Γιατί δεν θυμάσαι τίποτα από αυτά που διάβαζες καθημερινά τον τελευταίο μήνα. Και άκουγες στο θάλαμο το τελευταίο τρίμηνο...
-και ενώ συνεχίζεις να νιώθεις άχρηστη, αδύναμη, ηλίθια, κουρασμένη, απογοητευμένη, (έχοντας συζητήσει με συμφοιτητές μου όλοι έχουν νιώσει κάποιο από τα παραπάνω η όλα τα παραπάνω συναισθήματα κατά καιρούς) φτάνει το σαββατοκύριακο πριν τις εξετάσεις...
-Χάλια ύπνος, χάλια φαγητό, χάλια διάθεση, μαλλί ανακατωμένο, μάτια γουρλωμένα, βλέμμα στο κενό σαν υπνωτισμένου Μουτζαχεντίν πριν την επίθεση αυτοκτονίας... Ταχυκαρδίες το βράδυ που πας να ξαπλώσεις (στις 3πμ) και πρωί πρωί το παιδί του γείτονα να τσιρίζει και να σε ξυπνάει στις 9πμ!!!
-και υστερα ... ήρθαν οι μέλισσες... η μέρα των εξετάσεων-για να ακριβολογούμε οι μέρες των εξετάσεων 4 παρακαλώ γραπτά και προφορικά
-Πέμπτη μεσημέρι η λύτρωση! Η λύτρωση? Ξεκινάει καινούργιο μαρτύριο: πέρασα? κόπηκα? πως τα πήγα? μήπως να πάω να παρακαλέσω την καθηγήτρια να πω ότι είναι τελευταίο μάθημα? Ντροπή και μόνο που το σκέφτηκα!Ακούς εκεί να παρακαλάω. Αν δεν αξίζω να περάσω ας μην περάσω... Αχ δε θέλω να κοπώ, δεν πρέπει να κοπώ είναι τελευταίο μάθημα έχω να κοπώ από το 2ο έτος...
-παρασκευή απόγευμα SmS από φίλο: Ψάξε φόρεμα για ορκωμοσία πέρασες με 6...

νομίζετε τελείωσα?
Χα χα χα
Τώρα ξεκινάει νέο μαρτύριο. Μέσα σε μιάμιση βδομάδα πρέπει να κατασταλάξω στο " τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω? ",να ψάξω σε ποιο νοσοκομείο θα δηλωθώ , να ξεπεράσω το σοκ με τις τρελές αναμονες και να πείσω τον εαυτό μου οτι ειμαι χαρούμενη που ορκίζομαι και να βρω χρόνο να ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΩ
-εν τω μεταξυ έχεις και τους γνωστους να σε συγχαίρονται που τελείωσες ενώ κατα βάθος ξερεις ότι το πτυχίο σου δε σημαίνει απολύτως τίποτα. Ως ανειδίκευτη ιατρός δεν μπορώ να δουλέψω πουθενά αλλά να μόνο σε κλινικές, ινστιτουτα αισθητικης και κατασκηνώσεις, υποθέτω... με χάλια μισθούς-αν βρω δουλεια. Ενώ η προοπτική να ξεκινήσεις ειδικότητα φαντάζει τοοοσο μακρια! Για μένα προσωπικά ξεκινάει το 2013 στο νοσοκομείο της Πτολεμαιδας! Γιουχού! Μοοονο 4μιση χρονια απραξίας....

Και τώρα που τελείωσαν όλα αυτά.... Το σπίτι θέλει καθάρισμα, πρέπει να βάλω πλυντήριο τα άπλυτα, έχω ακόμα πονοκέφαλο και χάλια στομάχι από το junk food, άρχισα να αγχώνομαι γιατί τώρα που ορκίστηκα πρέπει να δουλέψω αλλά δεν ξέρω που και πως και ο πονοκέφαλος (κατάλοιπο της προηγούμενης βδομάδας) γίνεται χειρότερος...



Υγ: Με το που έδωσα το μάθημα το παιδί του γείτονα σταμάτησε να κλαίει και να με ξυπναέι κάθε πρωί στις 9!

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2008

Another place...



To Another Place είναι ένα έργο μοντέρνας γλυπτικής του Άγγλου καλλιτέχνη Antony Gormley . Η "εγκατάσταση" αποτελείται από 1οο ανδρικές φιγούρες από χυτοσίδηρο ύψους 1,89 και βάρους 650 κιλών τοποθετημένες σε ακτίνα 3 χιλιομέτρων. Οι φιγούρες είναι ρέπλικες του σώματος του καλλιτέχνη.
Το έργο που έχει εκτεθεί σε διάφορες Ευρωπαϊκές πόλεις βρίσκεται μόνιμα στο Crosby Beach, Liverpool.

Stavanger, Norway, 1998





Liverpool, England, 2005




Cuxhaven, Germany, 1997





Περισσότερες πληροφορίες για τον καλλιτέχνη στο http://www.antonygormley.com/home.html


Πρόταση: Όσο βλέπετε τις φωτογραφίες από τα έργα του καλλιτέχνη βάλτε να παίζει το OST του Atonement... Δεν το χετε? κατεβάστε το!
Το έργο το είδα πρώτα σε αυτή τη σελίδα http://deputy-dog.com/2008/07/21/if-you-go-down-to-the-beach-today/ από όπου πήρα και τις φωτογραφίες!

Διακοπές....


Πριν λίγο γύρισα από Χαλκιδική.... Μετά από πολύ καιρό κάθισα στην παραλία και άρχισα να μαζεύω πέτρες, όπως όταν ήμουν μικρή
"Τις διάλεγα πάντα πολύ προσεχτικά. Έπρεπε να είναι διαφανείς, με ιδιαίτερο χρώμα, να γυαλίζουν κ να έχουν καμιά πιτσιλιά. Μέχρι να γυρίσω σπίτι οι πέτρες μου είχαν στεγνώσει και έχαναν την λάμψη και τη διαφάνεια τους.Τι απογοήτευση με έπιανε. Αλλά και πάλι κάθε καλοκαίρι πάντα κατέβαινα στην παραλία με την ελπίδα ότι θα βρω εκείνη την ξεχωριστή λαμπερή πέτρα που δεν θα θάμπωνε όταν θα στέγνωνε..."
Σιγά σιγά άρχιζουν να μου ρχονται και άλλες καλοκαιρινές αναμνήσεις, η πρωινή μπουγάτσα με γάλα κακάο, τα πυροτεχνήματα στο φεστιβάλ του Διάπλου του Τορωναίου κόλπου, τη μητέρα μου να κάνει συνεχώς δουλειές(και εγώ να απορώ "μα γιατί να καθαρίζει στις διακοπές και κουράζεται; "), το μπαμπά μου να μας προσέχει στη θάλασσα και τα τέσσερά μας με αποτέλεσμα να είναι μονίμως καμμένοι οι ώμοι του, την ιδιοκτήτρια του ενοικιαζομένου σπιτιού να φλυαρεί κάτω από την κληματαριά( τι απόλαυση!) ,τα ασπρουλά μπουτάκια μου να φωσφορίζουν στο νερό, το τεράστιο φουσκωτό δελφίνι που ποτέ δεν μας αγόραζαν οι δικοί μας, το απογευματινό παγωτό και την ταλαιπωρία του γυρισμού, την απογοήτευση ότι πρέπει να περάσω το υπόλοιπο καλοκαίρι μακριά από τη θάλασσα...

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2008

Ο νέος μου έρωτας...









Τα λατρεύω...
θέλω να τα φοράω όλη την ώρα....
Τα φοράω ακόμα κ τώρα που γράφω το post....
αρχίζω να πιστεύω ότι αναπτύσω shoe addiction....
Δεν έχει σημασία αν είσαι ψηλή, κοντή, χοντρή, αδύνατη, μελαχροινή, ξανθιά, με μεγάλα μπούτια, χωρίς στήθος ή με ανοιχτή λεκάνη. γιατί πάαααντα θα υπάρχει το κατάλληλο παπούτσι για την κάθε κοπέλα... Απλά υπέροχο!

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2008

Και μετά από πολύ καιρό....

Να μαι πάλι! τις τελευταίες δύο εβδομάδες ήμουν σε κατάσταση πανικού! από τις 7-10 Ιουλίου έδινα τα τελευταία μαθήματα για πτυχίο και κλείστηκα στο σπίτι μία εβδομάδα, με ελάχιστο ύπνο και πολύ άγχος που κορυφώθηκε το σαββατοκύριακο νομίζω ότι άγγιξα τα όρια της μιζέριας! Αλλά.... πήρα πτυχίο, που σημαίνει ότι ΤΩΡΑ ξεκινάνε τα δύσκολα, δηλαδή η αβεβαιότητα, η απογοήτευση, η ανεργία, η απάθεια, η μιζέρια κτλ κτλ κτλ!!!! Ελπίζω μετά από αυτή τη μικρή μου απουσία να αρχίσω πάλι να ασχολούμε με το bloging.... Δυσκολεύομαι ακόμα να συγκεντρώσω τη σκέψη μου και να γράψω κάτι. Είμαι ακόμα τόσο κουρασμένη ψυχολογικά και σωματικά. Το μόνο που θέλω είναι διακοπές στην παραλία, Ε, μετά από την ορκωμωσία και δηλώσεις για ειδικότητα και αγροτικό να μπορέσω επιτέλους να ηρεμήσω.

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2008

Ναι.... καλά....

Είμαι μεσημέρι, μόλις έχω δώσει μάθημα. Γυρνάω σπίτι ανοίγω την τηλεόραση και βλέπω αυτή τη διαφήμιση:

Πάνω σε ένα τραπέζι στην παραλία έχει ένα μπολ παγωτό και ακούγεται μια αισθησιακή+ναζιάρικη+παιχνιδιάρικη φωνή:
"Φέτος το καλοκαίρι τίποτα δεν θα χαλάσει την γραμμή σου" Και μπροστά από το παγωτό μπαίνει ένα κουτί με bars δημητριακών. Ναι καλά! θα αφήσω εγώ το παγωτό μου για να φάω ένα τοσοδούτσικο άνοστο κομμάτι με δημητριακά ολικής αλέσης! (ολικής αλέσεως? που ακούστηκε αυτό το πράγμα μα καλά ποιος τρώει αυτές τις αηδίες?Που ανά 100 gr τα δημητριακά έχουν περισσότερες θερμίδες από το παγωτό!)

Άσε πια και με τη διαφήμιση με τις δίμετρες κουκλάρες με τα μικροσκοπικά κόκκινα μαγιώ που προχωρούν ανέμελα στο μετρό, το σουπερμάρκετ, τη δουλειά. Και εγώ αν αντικαταστήσω 2 γεύματα την ημέρα θα γίνω δηλαδή σαν και αυτές. Και έστω ότι χάνω τα 8 παραπανίσια μου κιλά που έχουν καβατζωθεί τα τελευταία 6 χρόνια(γ*&*% την φοιτητική ζωή και τα delivery) αυτά τα κωωλοδημητριακά θα με κάνουν 1,80 με λεία μακριά μαλλιά και άψογο δέρμα???? Μη μασάτε ρεεεε!

Ή μάλλον μασάτε αλλά πιο ενδιαφέροντα φαγητά! πχ φρούτα, λαχανικά, λιώστε και λίγο γυμναστήριο, πιείτε και λίγο παραπάνω νερό και μετά από 5-6 μήνες ίσως γίνετε μοντέλα. Θαύματα δεν γίνονται σε 2 βδομάδες με λίγα δημητριακά....

(το blurring στη φώτο σαν σκέψη δεν είναι πολύ επαγγελματικό? όχι παίζουμε!)

Σάββατο, 5 Ιουλίου 2008

Πρόταση για ανδρικό μαγιώ...



Κάτι ξέρει ο Jim Carrey...

Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2008

Οχι άλλο κάρβουνο

Η τηλεοπτική σεζόν τελειώνει σιγά σιγά, οιπερισσότερες εκπομπες κατεβάζουν ρολά και σαν τηλεθεατής που σέβεται τον εαυτό του έχω να κάνω κάποιες προτάσεις! έχω δει τοοοοοση τηλεόραση στη ζωή μου που πραγματικά πιστεύω ότι δικαιούμαι να έχω άποψη

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΑΝΑΔΩ :

1. Τον Γρηγόρη Αρναούτογλου και το κάθε καχέκτυπο του "καλόυ παιδιού" (βλέπε Κωνσταντίνο Αγγελίδη , Θανάση Πατρα)
2. Τον Ανδρέα Μικρούτσικο. Από τότε που ήμουν μικρή τον θυμάμαι να παρουσιάζει εκπομπές, Βαρετά. Ίσως αν παρουσίαζε ξανά trash εκπομπές με κτηνοβάτες και μοιχους ... Δεν ξέρω μου έχει λείψει το μαλλιοτράβηγμα...
3. Τον Θοδωρη Ρακιντζή, Δηλαδή πραγματικά αυτοι εκεί στο Star γελάνε με τις κρυάδες που λέει? Ο άνθρωπος είναι ότι πιο γλοιώδες και ανοστο έχω δει...
4. Και τωρα που θυμηθηκα Star, με αυτό το νεανικό δελτίο τι θα γίνει? Για πόσο θα πρέπει να ανεχτώ τους αγράμματους, ηλιθιους που αυτοαποκαλούνται ρεπόρτερ( σε πιο ξεχασμένο ΙΙΕΚ άραγε έχουν πάει?) να βγαίνουν με το κατακαημένο παλούκι στο χέρι και να κράζουν τη τάδε μοντέλα που πετάει κοτσάνες. Ψυχραίμια Χριστιανοί οι δικές σας κοτσάνες σκοτώνουν ελέφαντα... Νισάφι πια με τον κάθε άσχετο (συμπεριλαμβάνω και την αρχοντομουτσουνάρα μου)
5. Τις εκπομπές τύπου Θέμου κ τον θέμο μαζί. Ασ δείχνουν μόνο τα βιντεάκια. Στην τελική για τα βινεάκια το παρακολουθεί ο κόσμος...
6. Τις τηλεοπτικές γλάστρες μοντέλα τραγουδίστριες παρουσιάστριες.
7. Μεταγλωτισμένα βραζιλιάνικα-μεξικάνικα. Αν θέλετε κύριοι να τα προβάλετε μην τα μεταφράζετε. Χάνεται η μαγεία.
8. Επαναλήψεις από αποτυχημένα σήριαλ του χειμώνα.Δεν τα ειδαμε τότε γιατί να τα δούμε τώρα? Μπόρει να ναι καλοκαίρι αλλά δε έχουμε την οικονομική δυνατότητα να πάαμε διακόπες όλη την ώρα. Υπάρχουν άνθρωποι που ΚΑΙ το καλοκαίρι βλέπουν τηλεόραση.
9. Απογευματινές καθημέρινές σειρές χωρίς έμπνευση
10. Μεσημεριανά χωρίς κουτσιομπολιό
11. Τα μεταγλωτισμένα "νεανικα μεξικάνικα" της ΕΤ1. (τσικιτιτας, ροζαλίντα, ανυπότακτες καρδίες) Δωστε κανένα φράγκο παράπανω και αγοράστε κάτι καλό.
12. Τη διαφήμιση του Slim Waist Extra.
13. Αδελφές Μαγγίρα
14. Άννα Δρούζα.... Που αν δω μπροστά μου αυτόν που την πήρε στην ΕΤ και την ανέστησε και την έκανε άνθρωπο θα τον φτύσω τον μ@%$%$@
15. Τον Αυτιά, τον Καμπουράκη, τον Χίο και τον Παπαδάκη

ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ

1. Επαναληψη "απαράδεκτους","τρεις χάριτες", "εκμέκ παγωτό" και γενικά όλα τα παλιά σηριαλ του MEGA. και "μεν και δε"
2. Σοβαρά τώρα θέλω να ξαναδώ την "Αιθουσα του θρόνου επανάληψη. Από τις καλύτερες σειρές. EVER.
3. Μουσικές εκπομπές-όχι για μπουζούκια
4. Ποιοτικά κινούμενα σχέδια- ίσως τα κλασικά Disney , Looney tunes, Candy Candy, Sailor moon κοκ. Αυτά τα καινούργια δεν έχουν μαγεία. Νομίζω μετά τα Πόκεμον χάλασε η δουλειά...
5. Κατά γενική ομολογία η Λαμπίρη έχει χαλάσει. Που ναι η παλια κλασική και πετυχημένη trash θεματολογία που όλοι γνωρίσαμε και τόσο αγαπήσαμε? Επίσης θέλω πάλι την κλασική κουτσομπόλα Τατιάνα-αυτό το τύπου OPrah είναι βαρετό.
6. Θέλω περισσότερα παρατράγουδα και Jetaim και Χρυσό κουφέτο άμα λάχει. Ειδικά εκεί που βγαίνουν κάτι καημένοι και λένε τα προβλήματά τους Κυριακή μεσημέρι.. Όλα τα λεφτά. ΝΑΙ ειμαι σκουπίδι, ειμαι τηλεκανίβαλος, ειμαι αναίσθητη, είμαι ότι θέλετε ΑΛΛΑ τουλάχιστον εγω το παραδέχομαι. Δεν ανοίγω κρυφά την τηλεοραση μου και υποκρίνομαι ότι δεν βλέπω κουτσομπολίστικα. Αφού βλέπω! Γιατί να το αρνηθώ? Επιτέλους ας απενεχοποιήσουμε την ελαφρότητα!
7. Θέλω επανάληψη Rubi(μεξικάνικη σειρά στον ALPHA) και "Το μικρό σπίτι στο λιβάδι". Επίσης στην ΕΤ1 έπαιζε ένα καλό Βραζιλάνικο:"Τα μυστικά της Αμμου"χωρίς μεταγλώτιση, με πολύ καλό σενάριο και ερμηνείες. (Παραδόξως τα Βραζιλιάνικα σήριαλ είναι πολύ καλύτερα από τα Μεξικάνικα)
8. Θέλω να δω τη "Λαμψη" Από την αρχή
9. Τις ΘΕΕΣ Δήμητρα Παπαδοπούλου, Αννα Παναγιωτοπούλου, Ελένη Ράντου, Ντινα Κώνστα, Κατιάνα Μπαλανίκα, Μαρία Καβογιάννη , Καιτη Κωνσταντίνου, Τζόυς Ευείδη, Μινα Αδαμάκη, Νένα Μεντή, Ελένη Καστάνη και πόλλές άλλες που αυτή τη στιγμη δεν μπορώ να θυμηθώ. Αυτές είναι κωμικοί ηθοποιοί, που μπορούν να υποστηρίξουν και δραματικους ρόλους. όχι σαν κάτι τσοκαρα που το μόνο που τους νοιάζει είναι η ανταύγεια κ οι κοιλιακοί....
10. Από τις "καινούργιες" λατρεύω Βασιλική Ανδρίτσου,Θεωδόρα Βουτσα, Μαρία Ανδρούτσου, Δάφνη Λαμπρόγιαννη!
11. Φωτη και Μαρία όπως ήταν παλιά, γιατί το χουν χάσει τελευταία...
12. Ελεωνόρα Μελέτη. Ειναι έξυπνη, όμορφη, συμπαθητική, και καλή κοπέλα και πιστεύω ότι την έφαγαν οι κακές οι γλώσσες. Δωστε της μία ακόμη ευκαιριά!!!!
13.Ωραίες διαφημίσεις!

Αυτά προς το παρόν!
(Συγχωρήστε με για τα ορθογραφικά
)