Τρίτη, 29 Ιουλίου 2008

Αμάν πια!


Γύρισα από τέλειο σαββατοκύριακο στην Χαλκιδική. Το σπίτι θέλει καθάρισμα, πρέπει να βάλω πλυντήριο τα άπλυτα, έχω ακόμα πονοκέφαλο και χάλια στομάχι από το junk food, άρχισα να αγχώνομαι γιατί τώρα που ορκίστηκα πρέπει να δουλέψω αλλά δεν ξέρω που και πως και ο πονοκέφαλος (κατάλοιπο της προηγούμενης βδομάδας) γίνεται χειρότερος... Δηλαδή όταν μεγαλώνεις η ζωή σου είναι έτσι? πονοκέφαλος, κόμπος στο στομάχι και μια μόνιμη βιασύνη? Ν α μου λείπει...
όλα ξεκίνησαν πριν κανένα μήνα. Στις αρχές του Ιούλη έδινα Παθολογία-τελευταίο μάθημα. νομίζω ότι το να διαβάσεις τους 2 γιγάντιους τόμους είναι το πρώτο και δυστυχώς όχι το τελευταίο Crash-test για τους φοιτητές Ιατρικής.
Αρχικά πρέπει να ξεπεράσεις το σοκ της υπερπληροφόρησης. Στη συνέχεια βιώνεις διάφορα ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα που σύντομα συνοψίζονται στα εξής:
-Αρχικά νιώθεις ενθουσιασμένη που αποκτάς τόσες γνώσεις και τελικά καλά έκανες που επέλεξε την Ιατρική και ότι είναι μια επιστήμη που ποτέ δε θα σε απογοητεύσει μπλα μπλα μπλα
-στη συνέχεια νιώθεις αγχωμένη για το πότε θα προλάβεις να "βγάλεις" την ύλη, να μάθεις τα βασικά αλλά να έχεις και μια ιδέα για τις πιο σπάνιες παθήσεις
-Έπειτα έρχεται ο ΦΟΒΟΣ. Τι θα γίνει αν κοπώ? όλοι οι γνωστοί μου παίρνουν πτυχίο, δεν θα αντέξω να διαβάσω όλα αυτά πάλι από την αρχή, γαμτ θα προλάβω να κάνω επανάληψη?
-όταν τελικά αρχίσεις την επανάληψη νιώθεις απλά ηλίθια... Γιατί δεν θυμάσαι τίποτα από αυτά που διάβαζες καθημερινά τον τελευταίο μήνα. Και άκουγες στο θάλαμο το τελευταίο τρίμηνο...
-και ενώ συνεχίζεις να νιώθεις άχρηστη, αδύναμη, ηλίθια, κουρασμένη, απογοητευμένη, (έχοντας συζητήσει με συμφοιτητές μου όλοι έχουν νιώσει κάποιο από τα παραπάνω η όλα τα παραπάνω συναισθήματα κατά καιρούς) φτάνει το σαββατοκύριακο πριν τις εξετάσεις...
-Χάλια ύπνος, χάλια φαγητό, χάλια διάθεση, μαλλί ανακατωμένο, μάτια γουρλωμένα, βλέμμα στο κενό σαν υπνωτισμένου Μουτζαχεντίν πριν την επίθεση αυτοκτονίας... Ταχυκαρδίες το βράδυ που πας να ξαπλώσεις (στις 3πμ) και πρωί πρωί το παιδί του γείτονα να τσιρίζει και να σε ξυπνάει στις 9πμ!!!
-και υστερα ... ήρθαν οι μέλισσες... η μέρα των εξετάσεων-για να ακριβολογούμε οι μέρες των εξετάσεων 4 παρακαλώ γραπτά και προφορικά
-Πέμπτη μεσημέρι η λύτρωση! Η λύτρωση? Ξεκινάει καινούργιο μαρτύριο: πέρασα? κόπηκα? πως τα πήγα? μήπως να πάω να παρακαλέσω την καθηγήτρια να πω ότι είναι τελευταίο μάθημα? Ντροπή και μόνο που το σκέφτηκα!Ακούς εκεί να παρακαλάω. Αν δεν αξίζω να περάσω ας μην περάσω... Αχ δε θέλω να κοπώ, δεν πρέπει να κοπώ είναι τελευταίο μάθημα έχω να κοπώ από το 2ο έτος...
-παρασκευή απόγευμα SmS από φίλο: Ψάξε φόρεμα για ορκωμοσία πέρασες με 6...

νομίζετε τελείωσα?
Χα χα χα
Τώρα ξεκινάει νέο μαρτύριο. Μέσα σε μιάμιση βδομάδα πρέπει να κατασταλάξω στο " τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω? ",να ψάξω σε ποιο νοσοκομείο θα δηλωθώ , να ξεπεράσω το σοκ με τις τρελές αναμονες και να πείσω τον εαυτό μου οτι ειμαι χαρούμενη που ορκίζομαι και να βρω χρόνο να ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΩ
-εν τω μεταξυ έχεις και τους γνωστους να σε συγχαίρονται που τελείωσες ενώ κατα βάθος ξερεις ότι το πτυχίο σου δε σημαίνει απολύτως τίποτα. Ως ανειδίκευτη ιατρός δεν μπορώ να δουλέψω πουθενά αλλά να μόνο σε κλινικές, ινστιτουτα αισθητικης και κατασκηνώσεις, υποθέτω... με χάλια μισθούς-αν βρω δουλεια. Ενώ η προοπτική να ξεκινήσεις ειδικότητα φαντάζει τοοοσο μακρια! Για μένα προσωπικά ξεκινάει το 2013 στο νοσοκομείο της Πτολεμαιδας! Γιουχού! Μοοονο 4μιση χρονια απραξίας....

Και τώρα που τελείωσαν όλα αυτά.... Το σπίτι θέλει καθάρισμα, πρέπει να βάλω πλυντήριο τα άπλυτα, έχω ακόμα πονοκέφαλο και χάλια στομάχι από το junk food, άρχισα να αγχώνομαι γιατί τώρα που ορκίστηκα πρέπει να δουλέψω αλλά δεν ξέρω που και πως και ο πονοκέφαλος (κατάλοιπο της προηγούμενης βδομάδας) γίνεται χειρότερος...



Υγ: Με το που έδωσα το μάθημα το παιδί του γείτονα σταμάτησε να κλαίει και να με ξυπναέι κάθε πρωί στις 9!

Δεν υπάρχουν σχόλια: