Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2008

Nike Courage Commercial (I've Got Soul But I'm Not A Soldier)


Τι να πω! Αυτές οι αμερικάνικες διαφημίσεις με κάνουν ταυτόχρονα να νιώθω αισιόδοξη με τα "ανθρωπιστικά του μηνύματα" και την ίδια στιγμή θέλω να κόψω το χέρι μου και να χτυπάω την τηλεόραση με αυτό... Δε λέω καλά τα μηνύματα περί ανθρώπινης δύναμης, αποφασιστικότητας, προσωπικού αγώνα, προσπάθειας, αισιοδοξίας, ανθρώπινου μεγαλείου, καλές οι εικόνες με τα πολυφυλετικά νήπια, τους παππούδες, τους κουρασμένους αθλητές και τους "πρωταθλητές της ζωής" (πολύ πιασιάρικη φράση στα δικά μας δελτία ειδήσεων). Ωραία και η μουσική επένδυση των Killers αλλά μετά τι? Τι συμβαίνει όταν προσπαθείς, όταν κοπιάζεις να κατακτήσεις το γαμημένο Αμερικάνικο όνειρο, όταν δουλεύεις ασταμάτητα για ένα κομμάτι ψωμί, όταν διαβάζεις μια ζωή, όταν βάζεις όοολα τα δυνατά σου και στο τέλος μένεις στον πάτο? Υπάρχει κάποια διαφήμιση που να το δείχνει αυτό? Κοιτώντας γύρω μου συνειδητοποιώ ότι η αποτυχία η δυστυχία και η μίζερα είναι ο κανόνας. Δε μιλώ για εμένα και το ασφαλές περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσα. Ούτε καν τους γνωστούς μου ή για τα δεδομένα της Ελλάδας.
Μιλώ για πραγματικές "αποτυχίες" για ανθρώπους που το μεγαλύτερο πρόβλημα τους δεν είναι μόνο το ότι "δεν έχουν να φάνε " (όπως συνηθίζουν να λένε οι μαμάδες στα παιδάκια για να νιώσουν ενοχές) αλλά το γεγονός ότι ακόμα και να ήθελαν δε θα μπορέσουν να ξεφύγουν από το γκέτο και την τριτοκοσμική ζωή. Απορώ αν αυτοί οι άνθρωποι το πρωί που ξυπνάνε κάνουν σχέδια για μία καλύτερη ζωή? αν πραγματικά κάθονται έστω και ένα λεπτό της ημέρας και αναλογίζονται πως είναι η άλλη πλευρά? Άραγε ονειρεύονται? Παντα πίστευα ότι τα όνειρα είναι δημιούργημα/προνόμιο/προϊόν -πείτε το όπως θέλετε- της δυτικής κοινωνίας. Αν δεν έχεις καλύψει τις βασικές ανάγκες σου άραγε ονειρεύεσαι? Αν η χώρα σου είναι σε εμπόλεμη κατάσταση ονειρεύεσαι? Αν η μαμά σου και ο μπαμπάς σου δεν έχουν δουλειά ονειρεύεσαι? Αν το σπίτι σου μπάζει νερά ονειρεύεσαι? Αν είσαι 10 χρονών και δουλεύεις 10 ωρο στο εργοστάσιο της NIKE ονειρεύεσαι?

2 σχόλια:

Fotis Evangelou είπε...

Ακούω Killers καθώς διαβάζω το post σου. Φοβερή μουσική, φοβερή διαφήμιση και η πραγματικότητα πικρή όπως την περιγράφεις. Το σωστό θα ήταν μάλλον το βίντεο της Nike να είναι χωρισμένο στα 2, στο ένα κομμάτι αυτό που παίζει και στο άλλο η πραγματική ταλαιπωρία. Αυτό κι αν θα ήταν μήνυμα.

Σε βρήκα google-άροντας για Killers και χαίρομαι που σε διάβασα.

Φώτης

Lela είπε...

Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου σχόλια. Λατρεεύω τους Killers και με τσατισε λίγο που έβαλε το τραγούδι τους στη διαφήμιση