Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2008

Μεταμεσονύχτιες σκέψεις-Οι γονείς

Είναι αργά , μόλις έχω γυρίσει από την καθιερωμένη σαββατιάτικη έξοδο, δε νυστάζω (σπάνιο φαινόμενοι γιατί συνήθως κουτουλώ από τις 2) και με έχει πιάσει η φιλοσοφική μου διάθεση. Αυτή τη φορά σκέφτομαι για την ιδιότητα του γονέα...

Το να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο είναι πολύ σοβαρή υπόθεση , τεράστια δέσμευση, κάτι που το "κουβαλάς σε όλη σου τη ζωή". Δεν μπορείς ποτέ να το έχεις μακριά σου, αν και συνήθως μετά την εφηβεία και στην πρώτη δεκαετία της ζωής, τα παιδία φεύγουν από τη γονεϊκή εστία. Καμιά φορά σκέφτομαι πόσο παρεξηγημένοι είναι από εμάς οι γονείς μας. ¨όπως πολύ σωστά είχε παρατηρήσει κάποτε ένας φίλος μου , οι γονείς μας είναι αυτόνομες προσωπικότητες που έχουν προϋπάρξει πριν από εμάς και χωρίς εμάς. Και παρότι τους γνωρίζουμε σε όλη τη ζωή μας, δεν τους ξέρουμε πραγματικά. Είναι άνθρωποι που έχουν ζήσει τη μισή τους ζωή χωρίς εμάς και παρόλα αυτά έχουμε την εντύπωση ότι μπορούμε να τους κρίνουμε και να τους καταλάβουμε. Και μεγαλώνοντας μπορώ επιτέλους να προσεγγίσω έστω και λίγο την ψυχολογία τους και να καταλάβω λίγα παραπάνω για αυτούς. Γιατί βλέπω ότι φτάνοντας σε μια μεταβατική περίοδο της ζωής μου , αγχώνομαι για το μέλλον και τρομάζω με τις ευθύνες που θα επωμισθώ φέρνοντας στον κόσμο καποτε ένα παιδί. Και ενώ αυτό το ενδεχόμενο φαντάζει πολύ μακριά- τουλάχιστον μετά από 5 ετία - τρέμω στην ιδέα ότι άπαξ και γίνω γονιός παύει η προσωπική μου ζωή και πλέον είμαι υπεύθυνη για κάποιον άλλο. Και ότι δεν πρέπει να αρρωστήσω, να μείνω χωρίς στέγη, να νιώσω ευάλωτη, να καταρρεύσω για΄τι δε θα μαι μόνη μου. Αλλά θα έχω και κάποιον που μετά από δική μου επιλογή-φαντάζομαι- θα έχω φέρει στη ζωή και θα μαι υπεύθυνη για αυτόν.


Υποτίθεται ότι κάθε άνθρωπος στη ζωή του κάνει τα λάθη του και αντιμετωπίζει τις συνέπειες των πράξεων του. Από μια ηλικία και μετά είμαστε μόνοι μας και υπεύθυνη για τις επιλογές και τα λάθη μας. Κάτι που υπενθυμίζω στη μάνα μου όταν σκέφτεται το μέλλον μας. Οι γονείς ότι εφόδια θεωρούσαν ότι μπορούσαν να μας δώσουν τα έδωσαν... Από κει και πέρα ο καθένας με τις δυνατότητες και τις ικανότητες του χτίζει το μέλλον του... και παύουμε να κατηγορούμε τους γονείς μας για τα δικά μας λάθη. Και αρχίζω να τους βλέπω σαν ξεχωριστούς ανθρώπους που θέλω να τους γνωρίσω και να καταλάβω τι σκέφτονται, τα ενδιαφέροντα, τους φόβους και τις επιθυμίες τους. Δυστυχώς είναι δύσκολο γιατί είμαι τυχερή?/άτυχη? θα δείξει να έχω τους κλασικούς Έλληνες γονείς που μέχρι να παντρευτώ θα με βλέπουν σαν παιδί. Και το παιδί σου πρέπει να σε έχει σαν πρότυπο, να μην ξέρεις τι φοβάσαι. Γιατί οι γονείς δεν φοβούνται , δεν αμφιβάλλουν , δεν επιθυμούν (για αυτούς) . Οι γονείς είναι βράχοι και νοιάζονται για σένα με το δικό τους ακατανόητο προς το παρόν τρόπο.


Τώρα στα 23 αρχίζω να τους εκτιμώ περισσότερο, να νοιάζομαι και ας μην το δείχνω, να σκέφτομαι την ενδεχόμενη αρρώστια ή απώλεια τους , μα μου φαίνονται ευάλωτοι. Και είναι ένα άγχος διαφορετικό ίσως πιο ουσιώδες και βαθύ από τα άλλα. ένας έντονος πόνος στη σκέψη και μόνο ότι κάτι μπορεί να συμβεί. Όχι μόνο από εγωιστικό αίσθημα. Ουσιαστικός φόβος. Που προσεγγίζει έστω και λίγο την καθημερινή ανησυχία που μπ[ορεί να είχαν και αυτοί για μένα και εξηγεί έστω και λίγο την παράξενη συμπεριφορά που κατά καιρούς είχαν.
Αυτά προς το παρόν...


4 σχόλια:

ΑΜΕΛΟΔΗΜΗΤΡΑ είπε...

Πολύ ωραίες σκέψεις έκανες νυχτιάτικα. Και προς Θεού, δεν το λέω ειρωνικά.
Έχω κάνει κι εγώ παρόμοιες σκέψεις και εννοείται πως έχω παρόμοιους φόβους. Νομίζω πως για ένα παιδί είναι δύσκολο να καταλάβει τον άνθρωπο-γονιό. Παίρνει χρόνο και μόνο αφού κάνει κανείς παιδιά αντιλαμβάνεται πως όπως κι αυτός/ή έτσι και οι γονείς του έχουν προσωπικές αγωνίες, χαρές, ενδιαφέροντα κτλ, κτλ.

"Τα παιδιά αρχίζουν με το να αγαπούν τους γονείς ως κάτι δεδομένο. Στην εφηβεία αρχίζουν να τους αμφισβητούν. Όταν μεγαλώσουν ίσως τους αποδεχτούν" κάπως έτσι τα είπε ο Όσκαρ Γουάιλντ.

Lela είπε...

και για μία ακόμη φορά αποδυκνείεται ότι δεν ειναι τυχαίο το πόσο λατρεύω τον Οσκαρ Γουάιλντ και τις ρύσεις του.....

ΑΜΕΛΟΔΗΜΗΤΡΑ είπε...

Προφανώς και δεν είναι τυχαίο!
Κι εγώ το ίδιο νιώθω. Αγαπώ τα κείμενά του... κι όλα αυτά τα χρωστώ σε μια παλλιά μου φίλη που τον λάτρευε και μου 'χωσε στη μούρη 'το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι'
Ε, the rest is history!

Lela είπε...

αποδεικνύεται εννοούσα ... Χμ τώρα το είδα το λάθος! Ντροπή...