Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009

Γκρίνια της Δευτέρας

....Η άσχημη κυρία με τη μεγάλη μύτη που κάθεται απέναντι μου στο αστικό σκαλίζει τα νύχια της με το εισιτήριο Προσπαθώ να αποτραβήξω να το βλέμμα μου και να κρύψω με διακριτικότητα την αηδία μου. Μου τη δίνουν οι άνθρωποι που χάνουν κάθε αίσθηση καλών τρόπων σε δημόσιους χώρους- κυρίως αυτό συμβαίνει στο αστικό. Που μιλάνε δυνατά στο κινητό και προσπαθούν να κανονίσουν όλες τις δουλείες της ημέρας εκείνη τη στιγμή. Που δεν έχουν ίχνος ευαισθησίας και δε σκέφτονται ότι 9 το πρωί που πας στη δουλειά σου δε θες να ακούς τα προσωπικά τους-τις προάλλες ένα ζώον άκουγε όλους τους ήχους κλήσης της δίπλα μου... Μου τι δίνουν οι γριές που με το που μπαίνουν στο λεωφορείο τρέχουν να κάτσουν στην άδεια θέση εκτοπίζοντας τους γύρω τους. ή όταν δεν υπάρχει θέση κολλάνε πάνω σου και σε κοιτάνε με φαρμακερό βλέμμα για σε αναγκάσουν να σηκωθεις. Μου τη δίνουν τα 15 χρονα που φωνάζουν λες και μόνα αυτά υπάρχουν στον κόσμο... Μου τη δίνουν οι λιγούρηδες που σε κοιτάζουν λες και ήταν σε απομόνωση τα τελευταία 30 χρονια. Μου τη δίνουν οι επαρχιώτες που κάθονται στη πόρτα και δεν αφήνουν τον κόσμο να ανέβει ή να κατέβει από το αστικό. Μου τη δίνουν οι οδηγοί που φρενάρουν απότομα και παίρνουν ανοιχτά τις στροφές με αποτέλεσμα να παθαίνεις ένα μίνι εξαρθρημά.
Όχι δεν είμαι κακός άνθρωπος, λίγο ανάποδη ίσως και ευέξαπτη... Υπάρχουν και πράγματα που μου αρέσουν. Σήμερα ήταν μια ηλιόλουστη μέρα, είχε κρύο σχεδόν παγωνιά αλλά ο ήλιος έλαμπε... Λατρεύω τις χειμωνιάτικες λιακάδες, που το πρόσωπο σου παγώνει από το κρύο και ζεσταίνεται ταυτόχρονα. Επίσης μ αρέσει η θάλασσα το φθινόπωρο και όταν βρέχει και έχει ταυτόχρονα ήλιο. Μ' άρεζε και όταν ο γέρος που έμενε στο ισόγειο το καλοκαίρι αργά το απόγευμα άνοιγε την μπαλκονόπορτα και έβαζε Χιώτη στη διαπασών. Μ' αρέσουν τα γέρικα ζευγάρια που περπατάνε αγκαζέ και χαμογελάνε ευτυχισμένα, οι μπαμπάδες με τα παιδάκια και οι άνθρωποι με σκυλιά. Μ'αρεσουν οι ανθισμένες αμυγδαλιές, οι πρώτες μέρες που αρχίζει να μυρίζει άνοιξη άλλα και ο αέρας πριν χιονίσει. Μ' αρεσεί όταν ξυπνάω με ένα ηλίθιο χαμόγελο. Και νιώθω σαν πρωταγωνίστρια σε ρομαντική κομεντί

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Swsti alla k poli romantiki s vriskw....ti zwdio eisai?xaxaxa

Lela είπε...

Λιγος ηλιος και καλη διαθεση νομιζω οτι ολους μπορουν να μας κανουν ρομαντικους εστω και για μια στιγμη...Τι να κανω εχω κ εγω τις αδυναμιες μου