Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Ελεος

Ο κ Κυριάκος Βελόπουλος είναι υποψήφιος περιφερειάρχης κεντρικής Μακεδονίας με το ΛΑΟΣ, το κόμμα που υποτίθεται ότι στηρίζει τον πατριωτισμό του Έλληνες και λοιπές εθνικιστικές μαλακίες. Ο κύριος Βελόπουλος λοιπόν έχει αναρτήσει διαφημιστικές πινακίδες για την υποψηφιότητα του σε χωριό της Κοζάνης. Κύριε Βελόπουλε η Κοζάνη ανήκει στη Δυτική Μακεδονία αν έχετε υπόψιν σας... Λιγο άκυρη η διαφημησουλα δε νομίζετε? Κρίμα που δεν έχω φωτογραφία να σας δείξω αλλά ήμουν καθ οδόν στο αυτοκίνητο, σιγά μη σταματούσα να ασχοληθώ παραπάνω με το νούμερο, αλλά έλεος πια με τον κάθε άσχετο που κόπτεται για τη εθνικότητα και δεν ξέρει καν ποιες πόλεις ανήκουν στην περιφέρεια που κατεβαίνει....

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

Μας δουλεύουν?



υποτίθεται ότι τα νέα μοντέλα που θα προσλαμβάνουν οι οίκοι μόδας από εδώ και στο εξής θα είναι φυσιολογικά αδύνατα, οι παραπάνω φωτογραφίες δεν μου φαίνονται και τόσο φυσιολογικές... οι κοπέλες είναι τρομακτικά αδύνατες ή ειναι ιδέα μου...

Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

Τέρμα το σκάψιμο

Την ψιλιάστηκα τη δουλειά χτες όταν έβλεπα ότι δεν ανανεώνονται τα θέματα του digg στο rss,

Μετά από κάποιες αλλαγές που έγιναν στο σχεδιασμό του Digg(dot)com πολλοί εκνευρισμένοι users άρχισαν  στέλνουν link από αντίπαλα site με αποτέλεσμα το site na  γεμίσει μπούρδες... Από ότι φαίνεται για φούντο πάει... κρίμα πέρασα ατελείωτες ώρες καψίματος,

Ο καινούργιος σχεδιασμός από όσο κατάλαβα επέτρεπε και σε άρθρα που δεν είχαν τις απαραίτητες ψήφους και αντίστροφα να μπαίνουν στην αρχική σελίδα ως digged γεγονός που εξόργισε τους πιο σκληροπυρηνικούς χρήστες. Επίσης εφάρμοσε τακτικές social networking όπου θα μπορείς να "ακολουθείς" και να έχεις φίλους diggers και να διαμορφώνεις ανάλογα την αρχική σου σελίδα. Κακά τα ψέμματα, η δύναμη και όλη ουσία του site βασιζόταν στην ψήφο των αναγνωστών που αποκλειστικά επέλεγαν τα πιο ενδιαφέροντα άρθρα. Χάρη στο digg οι lolγάτες, οι λίστες,τα gadgets,  το bacon και τα γυναικεία στήθη απέκτησαν την απήχηση και αναγνώριση που τους άξιζε-αν και τώρα που το σκέφτομαι τα παραπάνω πάντα είχαν απήχηση...

Αν έχω γράψει κάτι λάθος ή αν υπάρχει καμία εξέλιξη ενημερώστε με... έχω ατελείωτες αναξιοποίητες ώρες καψίματος και έχω απορυθμιστεί... Προσπάθησα να κοιμηθώ το μεσημέρι άλλα δε βοηθάει...

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

γκριν γκριν γκριν

Είμαι στο λεωφορείο και πηγαίνω σπίτι,μπροστά μου κάθησε ένας μπιχλας-δεν άντεξα από τη βρώμα κ άλλαξα θέση. Αλλα ή η βρώμα έχει ποτίσει τα ρουθούνια μου ή έχει διαχυθεί σε όλο το λεωφορείο,την απλυσια του μέσα...

Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010

Dirty confesion

Καμιά φορά φαντάζομαι οτι είμαι rock star. Στη φαντασιωςη μου τραγουδάω το I wanna be your dog-the stooges , φοράω ενα στενό δερματινο παντελόνι -ειμα 50 κιλα στη φαντασιωση μου- κ απο πανω ενα ασπρο μπλουζακι αμανικο με σταμπα την μπανανα απο το αλμπουμ των Velvet goldmine. Και εκει που εχει ενα σολάρισμα στο τελος σκιζω το μπλουζακι -οπως θα κανε ο Iggy- μενω με το κόκκινο δαντελωτο σουτιεν,σολαρω με την κιθαρα κ ο κοσμος παραλυρεί!

Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

Επιστροφή

Αυτη είναι η πρωτη αναρτηση που κανω απο κινητο... Μετα από 5 μήνες απουσίας επιστρέφω στο ιστολόγιό μου!

Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2010

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010

Σταγόνες σοφίας...

Πριν λίγο έβλεπα ειδήσεις, νομίζω το Μακεδονία Tv ήταν, και ακούω τη δημοσιογράφο που έκανε το ρεπορτάζ με θέμα την αυξητική χειλιών να λέει πως "χαρακτηριστικά που μας κάνουν να δείχνουμε μεγαλύτεροι είναι η αυξηση της κορυφης των μαλλιών και τα γκρίζα μαλλιά...
Ω θεοί, τι σοφία..!. Και εγω που νόμιζα οτι τα γκριζα μαλλιά ειναι απλά γοητεία.. Τελικά σε κανουν ΚΑΙ να δείχνεις μεγαλύτερος... Μα πάμε καλα??? Είναι αυτό θέμα να παιζει στις ειδήσεις των 8? κάτι που και ένα τριχρονο ξέρει, έλεος πια με την ημιμάθεια των δημοσιογράφων...
Άσε πια με τα γελοία ρεπορτάζ του Alpha για το street fashion και το ντύσιμο των νέων ή την καινούργια διάλεκτο ή τους υγραντήρες πούρων. Ειλικρινά δεν ντρέπονται να βγάζουν τέτοια θέματα? Δεν έχουν στάλα αυτογνωσίας?
Το αποκορύφωμα είναι όταν διαβάζω τα άρθρα στα ένθετα της εφημερίδας "Το Θέμα¨". Κακογραμμένα, γεμάτα εκφραστικά λάθη, μακροπερίοδο λόγο και  στην πλειοψηφία τους δε βγάζουν νόημα. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω τις περισσότερες φορές τι λέει ο συγγραφέας (λέμε τώρα-απόφοιτος αμφιβόλου αξιοπιστίας δημοσιογραφικής σχολής). Για όνομα του θεού έχω πτυχίο πανεπιστημιακού επιπέδου και αδυνατώ να διαβάσω οποιοδήποτε άρθρο της εν λόγω εφημερίδας! Και προς υπεράσπισή μου η πτυχιούχος ελληνικής φιλολογίας αδερφή μου συμφωνεί....

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2010

Να τι παθαίνεις όταν δεν τρως....

Λατρεύω το Διαδίκτυο, οι γνώσεις οι πληροφορίες τα blogs οι ψηφιακές εγκυκλοπαίδειες, τα site με λίστες, αστεία εικόνες, βίντεο.. Είναι μία άλλη ζωη που πραγματικά μπορείς να χωθείς και να μη θες να σηκωθείς από το PC (η Mac για τους pretentious douches) . Ναι το πιστεύω καμιά φορά, η προσωπική επαφή είναι υπερεκτιμημένη. Όταν κάθεσαι με κάποιον και δεν έχεις τίποτα να πεις, αλλά ίσα ίσα νιώθεις και την υποχρέωση να σαι ευγενικός και ενδιαφέρον για να κυλάει η συζήτηση, όταν είσαι σε ένα μπαρ γεμάτο κόσμο και βρωμάει τσιγαρίλα και δεν μπορείς να κουνηθείς,ούτε καν το ποτό σου δεν είναι της προκοπής και δεν υπάρχει και κανένας ωραίος γκόμενος τουλάχιστον να χαζέψεις λίγο βρε αδερφέ καλύτερα είναι? ΟΧΙ φυσικά! Για να μην αρχίσω να σχολιάζω τη βαρετή δουλειά, τους βαρετούς γνωστούς με τα ελάχιστα ενδιαφέροντα και τις κότες που μιλάν για ρούχα, γκόμενους που δεν τους δίνουν σημασία και χαζοχιτάκια... Εγώ σε ποιον να μιλήσω όταν ανακαλύπτω ένα γαμάτο site ή μια τέλεια άχρηστη πληροφορία, ή όταν με πιάνουν οι κρίσεις απαισιοδοξίας , καλή ώρα και βρίζω αβέρτα? (αν και επειδή δεν έχω φάει ακόμη μεσημεριανό ο εκνευρισμός οφείλεται μάλλον στο χαμηλό ζάχαρο στο αίμα.... Χι χιχι τζάμπα το πτυχίο?)

Τρελαίνομαι όταν η απάντηση ορισμένων όταν τους μιλάω για το πόσο λατρεύω να κάθομαι μόνη μου στον υπολογιστή και να διαβάζω rss στο Google reader ( αντε να τους εξηγήσεις πρώτα τι είναι το Google reader) είναι για το πόσο επικίνδυνοι ειναι οι υπολογιστές και για τον εθισμό στο Διαδίκτυο και πόσο βλαβερό ειναι για την υγεία και με κοιταν λυμημένα που κάνω τόσο κακό στον εαυτό μου! ΕΛΕΟΣ... Θα πρεπει να νιώθω δυστυχισμένη που μεσα σε δευτερόλεπτα μπορώ να απαντήσω σε κάθε μου απορία? Που μπορώ να δω το ηλιοβασίλεμα σε κάθε γωνιά του κόσμου χωρίς να κουνηθώ από την καρέκλα μου? Που μιλάω σε φιλους μου από το εξωτερικο ταυτόχρονα? Που 10 λεπτά να μπω στο digg έχω βρει 20 διαφορετικα ενδιαφέροντα νεα (οκ ενδιαφεροντα για μένα έστω...? Και όλα αυτα από μένα που είμαι αρχάρια ακόμα. Διαβάζω σε Blogs η σε αρθρα για ανθρωπους με τόσο διευρυμένους ορίζοντες και ζηλέυω με την καλή έννοια... Και θα κάτσει να με κρίνει ο κάθε ασχετος για αυτό? Μη χέσω..Που πραγματική ζωή θεωρεί ότι είναι να βγαίνει στα τριτοκοσμικά μπαράκια της Ελλάδας, να χαλάει το μηνιάτικο σε φθηνόρουχα και αξεσουάρ, να γελάει με το Λακη το Γλυκούλη, να βλέπει ειδήσεις στο Σταρ και να θεωρεί υπέρτατο κατόρθωμα να ανεβάσει στο Facebook την φώτο από τη σουπερ-ντουπερ-ουαου χθεσινοβραδινή έξοδο? και εγώ βγήκα στο ίδιο μαγαζί τις προάλλες γιατί δεν πέρασα τοοοόσο γαμάτα?

Αν αυτό είναι πραγματική ζωή να το βράσω.... Και καμιά φορά λυπάμαι που δεν μπορώ να ταξιδέψω σε όλα αυτά τα μέρη που βλέπω ή να διαβάσω ή να ακούσω όλα όσα θα ήθελα, ή να έχω την οικονομική δυνατότητα να κάνω αυτά που φαντάζομαι. Το μόνο αρνητικό από την πλοήγησή μου στο Διαδίκτυο είναι το αίσθημα αοριστίας και ανικανοποίητου (καλή ώρα) που μου αφήνει μετά από λίγο... Αλλα ειναι σιγουρα καλύτερο από το κενό που νιώθω όταν είμαι έξω στον "πραγματικό κόσμο". Λες να χουν δίκιο, τελικά μήπως δε ζω?

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2010

Χμ

Όταν ημουν μικρότερη και ξεκίνησα να ακούω αυτό που λέμε καλή μουσική, ποιοτική εναλλακτική κτλ,(όχι κάτι εξεζητημένο) και να βρίζω τα λαϊκά τα μπουζούκια και την ελληνική έντεχνη και ρόκ ένα αίσθημα σιγουριάς και αυτοεπιβεβαίωσης άρχισε να με κατακλύει. Με τον καιρό πορωνόμουν περισσότερο, μαθαινα συγκροτήματα, ακουγα τραγουδια με τις ώρες, μαθαινα στίχους, ημερομηνίες,λεπτομέρειες, σνόμπαρα (πάντα νοερά) αυτούς που δεν ήξερα όσα εγώ για τη μουσική η το τάδε συγκρότημα ή άκουγαν κάτι διαφορετικό από μένα. Χαιρόμουν όταν μου έλεγαν :"Σαρεσει το τάδε κομμάτι?" και εγώ το είχα ακούσει 1 χρόνο πιο πριν. Χαμογελούσα συγκαταβατικά όταν άκουγα τις ποπ (με την έννοια του δημοφιλούς, και εμένα μαρεσει η ποπ) προτιμήσεις των φίλων μου. Αργότερα αν και ήμουν σε καλό επίπεδο-σε σχέση με το μέσο όρο- ανακάλυψα ότι είχα πολλά κενά και ήμουν άσχετη σε σχέση με άλλους. Δεν πτοήθηκα, προσπάθησα περισσότερο.  Με τον καιρό ήρθαν τα Cd, μετά τα mp3, μετά το Internet και κάπου εκεί πριν κάνα δυο χρόνια έχασα την μπάλα... Σταμάτησα να ακούω μουσική με την ίδια όρεξη, υπήρχαν φορές που κατέβαζα το ένα άλμπουμ μετά το άλλο καθαρά ψυχαναγκαστικά, δεν τα ακουγα όλα εννοειται ή απογοητευόμουν στο 80 % των περιπτώσεων. Αυτο που πραγματικά μου λείπει σήμερα ειναι να ενθουσιαστώ με ένα συγκρότημα, ή ενα τραγουδι. Να το ακούσω και να πω... "Ναι ρε πουστη μου αυτό είναι..." Η να κλάψω με ένα τραγούδι, ή να με κάνει να νιώσω απλά όμορφα. Δεν ξέρω τι φταίει, δεν ψάχνω σωστά? Υπάρχει υπερπληθώρα? Αυτή είναι μάλλον η ευχή μου για το 2010. Να ενθουσιάζομαι με την ίδια θέρμη  όπως παλιά.

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010

2010

Γαμώτο έχει πολύ πίεση να σκεφτείς κάτι ευφάνταστο για το πρώτο άρθρο του 2010... Παραδίδω τα όπλα... Δεν ξέρω τι θέλω πια!