Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010

Σταγόνες σοφίας...

Πριν λίγο έβλεπα ειδήσεις, νομίζω το Μακεδονία Tv ήταν, και ακούω τη δημοσιογράφο που έκανε το ρεπορτάζ με θέμα την αυξητική χειλιών να λέει πως "χαρακτηριστικά που μας κάνουν να δείχνουμε μεγαλύτεροι είναι η αυξηση της κορυφης των μαλλιών και τα γκρίζα μαλλιά...
Ω θεοί, τι σοφία..!. Και εγω που νόμιζα οτι τα γκριζα μαλλιά ειναι απλά γοητεία.. Τελικά σε κανουν ΚΑΙ να δείχνεις μεγαλύτερος... Μα πάμε καλα??? Είναι αυτό θέμα να παιζει στις ειδήσεις των 8? κάτι που και ένα τριχρονο ξέρει, έλεος πια με την ημιμάθεια των δημοσιογράφων...
Άσε πια με τα γελοία ρεπορτάζ του Alpha για το street fashion και το ντύσιμο των νέων ή την καινούργια διάλεκτο ή τους υγραντήρες πούρων. Ειλικρινά δεν ντρέπονται να βγάζουν τέτοια θέματα? Δεν έχουν στάλα αυτογνωσίας?
Το αποκορύφωμα είναι όταν διαβάζω τα άρθρα στα ένθετα της εφημερίδας "Το Θέμα¨". Κακογραμμένα, γεμάτα εκφραστικά λάθη, μακροπερίοδο λόγο και  στην πλειοψηφία τους δε βγάζουν νόημα. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω τις περισσότερες φορές τι λέει ο συγγραφέας (λέμε τώρα-απόφοιτος αμφιβόλου αξιοπιστίας δημοσιογραφικής σχολής). Για όνομα του θεού έχω πτυχίο πανεπιστημιακού επιπέδου και αδυνατώ να διαβάσω οποιοδήποτε άρθρο της εν λόγω εφημερίδας! Και προς υπεράσπισή μου η πτυχιούχος ελληνικής φιλολογίας αδερφή μου συμφωνεί....

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2010

Να τι παθαίνεις όταν δεν τρως....

Λατρεύω το Διαδίκτυο, οι γνώσεις οι πληροφορίες τα blogs οι ψηφιακές εγκυκλοπαίδειες, τα site με λίστες, αστεία εικόνες, βίντεο.. Είναι μία άλλη ζωη που πραγματικά μπορείς να χωθείς και να μη θες να σηκωθείς από το PC (η Mac για τους pretentious douches) . Ναι το πιστεύω καμιά φορά, η προσωπική επαφή είναι υπερεκτιμημένη. Όταν κάθεσαι με κάποιον και δεν έχεις τίποτα να πεις, αλλά ίσα ίσα νιώθεις και την υποχρέωση να σαι ευγενικός και ενδιαφέρον για να κυλάει η συζήτηση, όταν είσαι σε ένα μπαρ γεμάτο κόσμο και βρωμάει τσιγαρίλα και δεν μπορείς να κουνηθείς,ούτε καν το ποτό σου δεν είναι της προκοπής και δεν υπάρχει και κανένας ωραίος γκόμενος τουλάχιστον να χαζέψεις λίγο βρε αδερφέ καλύτερα είναι? ΟΧΙ φυσικά! Για να μην αρχίσω να σχολιάζω τη βαρετή δουλειά, τους βαρετούς γνωστούς με τα ελάχιστα ενδιαφέροντα και τις κότες που μιλάν για ρούχα, γκόμενους που δεν τους δίνουν σημασία και χαζοχιτάκια... Εγώ σε ποιον να μιλήσω όταν ανακαλύπτω ένα γαμάτο site ή μια τέλεια άχρηστη πληροφορία, ή όταν με πιάνουν οι κρίσεις απαισιοδοξίας , καλή ώρα και βρίζω αβέρτα? (αν και επειδή δεν έχω φάει ακόμη μεσημεριανό ο εκνευρισμός οφείλεται μάλλον στο χαμηλό ζάχαρο στο αίμα.... Χι χιχι τζάμπα το πτυχίο?)

Τρελαίνομαι όταν η απάντηση ορισμένων όταν τους μιλάω για το πόσο λατρεύω να κάθομαι μόνη μου στον υπολογιστή και να διαβάζω rss στο Google reader ( αντε να τους εξηγήσεις πρώτα τι είναι το Google reader) είναι για το πόσο επικίνδυνοι ειναι οι υπολογιστές και για τον εθισμό στο Διαδίκτυο και πόσο βλαβερό ειναι για την υγεία και με κοιταν λυμημένα που κάνω τόσο κακό στον εαυτό μου! ΕΛΕΟΣ... Θα πρεπει να νιώθω δυστυχισμένη που μεσα σε δευτερόλεπτα μπορώ να απαντήσω σε κάθε μου απορία? Που μπορώ να δω το ηλιοβασίλεμα σε κάθε γωνιά του κόσμου χωρίς να κουνηθώ από την καρέκλα μου? Που μιλάω σε φιλους μου από το εξωτερικο ταυτόχρονα? Που 10 λεπτά να μπω στο digg έχω βρει 20 διαφορετικα ενδιαφέροντα νεα (οκ ενδιαφεροντα για μένα έστω...? Και όλα αυτα από μένα που είμαι αρχάρια ακόμα. Διαβάζω σε Blogs η σε αρθρα για ανθρωπους με τόσο διευρυμένους ορίζοντες και ζηλέυω με την καλή έννοια... Και θα κάτσει να με κρίνει ο κάθε ασχετος για αυτό? Μη χέσω..Που πραγματική ζωή θεωρεί ότι είναι να βγαίνει στα τριτοκοσμικά μπαράκια της Ελλάδας, να χαλάει το μηνιάτικο σε φθηνόρουχα και αξεσουάρ, να γελάει με το Λακη το Γλυκούλη, να βλέπει ειδήσεις στο Σταρ και να θεωρεί υπέρτατο κατόρθωμα να ανεβάσει στο Facebook την φώτο από τη σουπερ-ντουπερ-ουαου χθεσινοβραδινή έξοδο? και εγώ βγήκα στο ίδιο μαγαζί τις προάλλες γιατί δεν πέρασα τοοοόσο γαμάτα?

Αν αυτό είναι πραγματική ζωή να το βράσω.... Και καμιά φορά λυπάμαι που δεν μπορώ να ταξιδέψω σε όλα αυτά τα μέρη που βλέπω ή να διαβάσω ή να ακούσω όλα όσα θα ήθελα, ή να έχω την οικονομική δυνατότητα να κάνω αυτά που φαντάζομαι. Το μόνο αρνητικό από την πλοήγησή μου στο Διαδίκτυο είναι το αίσθημα αοριστίας και ανικανοποίητου (καλή ώρα) που μου αφήνει μετά από λίγο... Αλλα ειναι σιγουρα καλύτερο από το κενό που νιώθω όταν είμαι έξω στον "πραγματικό κόσμο". Λες να χουν δίκιο, τελικά μήπως δε ζω?

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2010

Χμ

Όταν ημουν μικρότερη και ξεκίνησα να ακούω αυτό που λέμε καλή μουσική, ποιοτική εναλλακτική κτλ,(όχι κάτι εξεζητημένο) και να βρίζω τα λαϊκά τα μπουζούκια και την ελληνική έντεχνη και ρόκ ένα αίσθημα σιγουριάς και αυτοεπιβεβαίωσης άρχισε να με κατακλύει. Με τον καιρό πορωνόμουν περισσότερο, μαθαινα συγκροτήματα, ακουγα τραγουδια με τις ώρες, μαθαινα στίχους, ημερομηνίες,λεπτομέρειες, σνόμπαρα (πάντα νοερά) αυτούς που δεν ήξερα όσα εγώ για τη μουσική η το τάδε συγκρότημα ή άκουγαν κάτι διαφορετικό από μένα. Χαιρόμουν όταν μου έλεγαν :"Σαρεσει το τάδε κομμάτι?" και εγώ το είχα ακούσει 1 χρόνο πιο πριν. Χαμογελούσα συγκαταβατικά όταν άκουγα τις ποπ (με την έννοια του δημοφιλούς, και εμένα μαρεσει η ποπ) προτιμήσεις των φίλων μου. Αργότερα αν και ήμουν σε καλό επίπεδο-σε σχέση με το μέσο όρο- ανακάλυψα ότι είχα πολλά κενά και ήμουν άσχετη σε σχέση με άλλους. Δεν πτοήθηκα, προσπάθησα περισσότερο.  Με τον καιρό ήρθαν τα Cd, μετά τα mp3, μετά το Internet και κάπου εκεί πριν κάνα δυο χρόνια έχασα την μπάλα... Σταμάτησα να ακούω μουσική με την ίδια όρεξη, υπήρχαν φορές που κατέβαζα το ένα άλμπουμ μετά το άλλο καθαρά ψυχαναγκαστικά, δεν τα ακουγα όλα εννοειται ή απογοητευόμουν στο 80 % των περιπτώσεων. Αυτο που πραγματικά μου λείπει σήμερα ειναι να ενθουσιαστώ με ένα συγκρότημα, ή ενα τραγουδι. Να το ακούσω και να πω... "Ναι ρε πουστη μου αυτό είναι..." Η να κλάψω με ένα τραγούδι, ή να με κάνει να νιώσω απλά όμορφα. Δεν ξέρω τι φταίει, δεν ψάχνω σωστά? Υπάρχει υπερπληθώρα? Αυτή είναι μάλλον η ευχή μου για το 2010. Να ενθουσιάζομαι με την ίδια θέρμη  όπως παλιά.

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010

2010

Γαμώτο έχει πολύ πίεση να σκεφτείς κάτι ευφάνταστο για το πρώτο άρθρο του 2010... Παραδίδω τα όπλα... Δεν ξέρω τι θέλω πια!