Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2010

Χμ

Όταν ημουν μικρότερη και ξεκίνησα να ακούω αυτό που λέμε καλή μουσική, ποιοτική εναλλακτική κτλ,(όχι κάτι εξεζητημένο) και να βρίζω τα λαϊκά τα μπουζούκια και την ελληνική έντεχνη και ρόκ ένα αίσθημα σιγουριάς και αυτοεπιβεβαίωσης άρχισε να με κατακλύει. Με τον καιρό πορωνόμουν περισσότερο, μαθαινα συγκροτήματα, ακουγα τραγουδια με τις ώρες, μαθαινα στίχους, ημερομηνίες,λεπτομέρειες, σνόμπαρα (πάντα νοερά) αυτούς που δεν ήξερα όσα εγώ για τη μουσική η το τάδε συγκρότημα ή άκουγαν κάτι διαφορετικό από μένα. Χαιρόμουν όταν μου έλεγαν :"Σαρεσει το τάδε κομμάτι?" και εγώ το είχα ακούσει 1 χρόνο πιο πριν. Χαμογελούσα συγκαταβατικά όταν άκουγα τις ποπ (με την έννοια του δημοφιλούς, και εμένα μαρεσει η ποπ) προτιμήσεις των φίλων μου. Αργότερα αν και ήμουν σε καλό επίπεδο-σε σχέση με το μέσο όρο- ανακάλυψα ότι είχα πολλά κενά και ήμουν άσχετη σε σχέση με άλλους. Δεν πτοήθηκα, προσπάθησα περισσότερο.  Με τον καιρό ήρθαν τα Cd, μετά τα mp3, μετά το Internet και κάπου εκεί πριν κάνα δυο χρόνια έχασα την μπάλα... Σταμάτησα να ακούω μουσική με την ίδια όρεξη, υπήρχαν φορές που κατέβαζα το ένα άλμπουμ μετά το άλλο καθαρά ψυχαναγκαστικά, δεν τα ακουγα όλα εννοειται ή απογοητευόμουν στο 80 % των περιπτώσεων. Αυτο που πραγματικά μου λείπει σήμερα ειναι να ενθουσιαστώ με ένα συγκρότημα, ή ενα τραγουδι. Να το ακούσω και να πω... "Ναι ρε πουστη μου αυτό είναι..." Η να κλάψω με ένα τραγούδι, ή να με κάνει να νιώσω απλά όμορφα. Δεν ξέρω τι φταίει, δεν ψάχνω σωστά? Υπάρχει υπερπληθώρα? Αυτή είναι μάλλον η ευχή μου για το 2010. Να ενθουσιάζομαι με την ίδια θέρμη  όπως παλιά.

1 σχόλιο:

kontoxontros είπε...

http://kokkinoparko.blogspot.com/2010/01/blog-post_23.html

Το ανακάλυψα πριν από κανέναν χρόνο σε αυτήν την εκτέλεση και πραγματικά ενθουσιάστηκα. Ελπίζω να σου αρέσει